“Als ik nou maar weer bloem in huis heb, dan is alles weer goed.”

26 maart 2020

Het is dinsdagochtend 24 maart 2020. Ik sta in mijn keuken en kijk naar buiten. Het is stil op straat. Onnatuurlijk stil. Hoewel de zon schijnt en de lucht stralend blauw is, hoewel de vogels fluiten als nooit te voren… voel ik me triest. Ik ben nog steeds onder de indruk van de zoveelste persconferentie gisteren. Trouwens, ik voel ook nog steeds die schrik van al die boze en bezorgde berichten op Social Media. BLIJF BINNEN! Van Rutte mag ik nog steeds een frisse neus halen en boodschappen doen, maar van de meeste mensen op Social Media is die frisse neus echt ‘not done’. Dus ik kijk uit mijn keukenraam, die heel stille straat in en ik voel me zo in de war, geschrokken, verdrietig en bovenal beknot in mijn vrijheid, terwijl ik tegelijkertijd natuurlijk wel wil meewerken aan het halt toeroepen aan het virus. En ik heb ook al geen (tarwe)bloem in huis.

Zo grappig hoe mijn hoofd werkt. Want… zo staand in de keuken en kijkend naar buiten denk ik ook gelijk aan bakken. Brood bakken, koekjes bakken, taart bakken… wij doen het zo graag. En het kan niet, want mijn bloem is op. Die bloem is al een week lang totaal uitverkocht. Iedere keer als ik in de supermarkt ben – ja hoor – het schap weer leeg: “Als ik nou maar weer bloem in huis heb, dan kan ik ten minste weer mijn opa’s krentenbrood bakken. Dan is alles weer goed. Maar ja, de bloem is op. Met bloem in huis kom ik de tijd tot 1 juni wel door. Een makkie. Maar zonder bloem…” Zucht.

Oké, ik was duidelijk even ‘boekiezoek’ afgelopen dinsdag. Mijn focus op de leegte, de onvrijheid, het binnen-moeten, de onzekerheid. Elke keer die triggers waardoor ik mijn negatieve stemming weer opnieuw zelf activeerde. Want ja, ik weet precies hoe stemming werkt, ik ben niet voor niets nlp-er. Stemming heb je zelf in de hand en ‘where you focus goes, energy flows’.

Ik verleg dus mijn focus. Dat klinkt misschien simpel, maar ik besef ook dat dat maar al te vaak helemaal niet vanzelf gaat. Dat is lang niet altijd even makkelijk. Het is ook heel goed mogelijk dat je daar wel wat hulp bij kunt gebruiken en ik zou zeggen: schakel die hulp dan maar gewoon in, hoe die er ook voor jou uitziet! Het zijn ongewone tijden en misschien is het wel fijn voor je om een vriend, een familielid, een buur, een coach in te schakelen om even mee van gedachten te wisselen.

Mij lukt het om de volgende dag mijn focus te verleggen door:

  1. Even hard te lachen met mijn man om mijn ‘Als ik nou maar bloem had, dan is alles weer goed.’
  2. Even een Twitter/Facebook-pauze. Even geen dramatische ‘blijf binnen’-berichten meer. Die zijn toch niet voor mij bedoeld: ik hield me immers keurig aan de 1,5 meter afstand.
  3. De volgende dag een frisse neus te halen met mijn zoon, gewoon een kort rondje fietsen door de bollenvelden en de weilanden. ’s Morgens in alle vroegte. Nog geen mens op de been. Gewoon de stilte, de lente, de verbinding met zoon en met de natuur, het lijf in beweging.
  4. Bewust even dankbaar te zijn voor de lente en al het heerlijks wat die lente met zich meebrengt.
  5. ’s Middags een simpele klus op te pakken: onze tuinmeubelen zijn aan een schrobbeurt toe. Ik ben heerlijk bezig in het zonnetje in onze tuin, met een muziekje erbij. Meubels worden schoon, ik word vies, alles onder de spetters. Het ziet er blijkbaar zo lekker uit dat zoon en jongste dochter mee willen helpen. Met zijn drieën schrobben we dat het een lieve lust is en we hebben een mooi gesprek over de ongewone Corona-situatie en wat het met ons doet.
  6. Een digitale afspraak te maken met mijn zang-vriendinnen voor volgende week. En ook een afspraak met de vier mij dierbare vrouwen uit mijn intervisiegroep van de Body Mind-opleiding die ik volg bij de Eerste Verdieping in Delft. Hoewel het maar een paar appjes zijn: er is direct verbinding en een fijn vooruitzicht. Top!
  7. Nog een stuk te lezen/studeren in het boek Overstijg jezelf, van Joe Dispenza. Ik lees daarin onder andere:

 

“In plaats van te tobben over een traumatische of stressvolle gebeurtenis die, gezien uw ervaringen in het verleden, in het verschiet dreigt te liggen, kunt u denken aan een nieuwe, gewenste ervaring die u emotioneel nog niet hebt beleefd. Sta uzelf toe nu in die mogelijke nieuwe toekomst te leven, zodanig dat uw lichaam begint te accepteren of te geloven dat u de verheven emoties van die nieuwe toekomst in het huidige moment ervaart.”

 

Ja, die laatste uitspraak. Dat is er echt een om bij stil te staan en tot je door te laten dringen, als ik zo vrij mag zijn. Want: aan welke nieuwe, gewenste ervaring denk je dan? Aan welke nieuwe toekomst denk je dan? Zeker in deze rare, bijzondere tijd een mooie vraag!

 

Stel nou dat we met zijn allen denken aan een mooie, nieuwe toekomst?

Kunnen we dan wellicht onze hele wereld vullen met liefde?

 

 

ps Geïnteresseerd in de Body Mind opleiding die ik noemde? Echt een aanrader! Kijk op de website van de Eerste Verdieping, te Delft.

 

ps Behoefte aan een klankbord? Even verbinden? Voel je ook welkom te contacten met mij.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*