Stormen of Stromen?

20 maart 2020

Over leven in de wereld van vandaag…

Het voelt anders in mijn lijf.
Een blijvend onrustig gevoel ter hoogte van mijn middenrif.
Een knagende sensatie bovenin mijn hoofd.
Een leeg gevoel onderin mijn buik.
Soms een stroom van angst, waaierend door mijn lijf.
Maar ook: kolkende gevoelens van verzet: zo wil ik deze wereld niet!

Het is zo anders.
Zo wennen.
Deze situatie.
Zo veel is anders geworden in de wereld van vandaag.
Ik moet er de hele dag aan wennen.
Ik ben de hele week al aan het wennen.
Voelen, aftasten, stilstaan.

In de wereld van gisteren was er duidelijkheid, zekerheid, voorspelbaarheid, structuur of in elk geval ‘begrijpelijke chaos’. Corona was een vreemde ziekte in verre oorden, China en Italië waren ver weg. En hier in Nederland werd het gewoon heerlijk lente.

In de wereld van morgen is er onduidelijkheid, vaagheid. Hoe zal het worden? Hoe gaan we het doen? Hoe ontwikkelt het zich? Onduidelijk, onduidelijk, onduidelijk. Onvoorspelbaar. We weten het gewoon niet. Hoe geef ik me daaraan over? Ongedurig laat ik allerlei scenario’s langskomen. Ik ben me er niet eens bewust van. Ze spelen zich af in mijn hoofd. Wat nou als… Stel nou dat… En de allesoverheersende vraag: wanneer wordt alles weer normaal?

In de wereld van vandaag: ik wil het niet zo! Dat gevoel van verzet, in mijn borstkas. Woest rondjes draaiend en dan tegelijkertijd al die andere gedachtes en sensaties. Van angst, van grip proberen te krijgen op de structuur van alledag. Van zorgen om boodschappen. Van zorgen om… alles wat ineens anders is en anders moet. Het kolkt, het stormt.

Wat mij helpt? Wat er wel werkt? Voor mij is dat ‘ademen’. Diep in- en uitademen. Langzaam, daar de tijd voor nemen. Ademen naar mijn hart. Mijn adem laten stromen en daarbij heel bewust ‘Ja’ zeggen. Ja zeggen tegen deze situatie. Ja zeggen tegen alles wat er anders is. Het insluiten. De schaduwkanten van het bestaan insluiten. Ze horen erbij. Vechten ertegen geeft een heel naar gevoel. Ze insluiten brengt direct verlichting. Verlichting, omdat ik dan ook de zonnige kant van de situatie kan zien. Ineens kan ik breder kijken, met een perifere blik. De mooie dingen, die er ook ineens weer mogen zijn. O ja, het werd weer lente. De saamhorigheid, de liefde. Nee, de angst gaat niet weg, de onzekerheid gaat niet weg. Maar de strijd in mijn hoofd en lijf verdwijnt. Het kolken en stormen verdwijnt. Het stroomt weer. En dat is alvast een mooi gevoel. Stromen. Stromen. Stromen.

Waarvan gaat het bij jou weer stromen? Waarvan gaat jouw hart zingen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*