Wat je aandacht geeft, groeit!

29 oktober 2020

“Eens kijken of mama net zo stoer is als jij!” Over mijn corona-test en op je qui-vive zijn: heb ik corona opgelopen? Eens kijken of het ook opgaat als je wacht op de uitslag van een coronatest: wat je aandacht geeft, groeit…

wat je aandacht geeft, groeitIn de trein met snuitschaamte…

Dus ik zit daar in de trein, ik maakte een zogenoemde ‘noodzakelijke reis’. Van mijn training in Delft bij De Eerste Verdieping, naar huis terug. Ik zit in een vrij lege coupé, plek aan het raam, mondkap erbij. Ja en dat voelt benauwd. Maar dan gebeurt het. In de loop van de middag waren er al watten in mijn hoofd gaan zitten, je kent dat misschien wel, dat het is alsof de wereld buiten jou omgaat, dat je er geen deel meer van uitmaakt. En daar in die trein gebeurde het. Ik had het warm in mjin winterjas, benauwd met die mondkap erbij, watten in mijn hoofd en toen…

SNOT! Ja, je leest het goed. Er liepen straaltjes mijn neus uit. Voor niemand zichtbaar natuurlijk met die mondkap erbij. Maar wat doe je dan, op zo’n moment? Je mag niet verkouden het huis uit, dus in feite zit ik al illegaal in die trein. Hoesten, niesen, snuiten… dat is tegenwoordig in de publieke ruimte not done. Meer mensen zullen last hebben van hoest-, nies-, of snuitschaamte. Toch? Ik in elk geval wel. Dus wat doe ik? Voorzichtig leun ik met mijn elleboog in het raamkozijn van de trein, met mijn hand nonchalant tegen mijn mondkap en af en toe, als niemand kijkt, wrijf ik vocht weg aan de binnenkant van de mondkap. Wat je aandacht geeft, groeit. Zo is het toch? Voor snot gaat dat nu in elk geval wel op. Gelukkig is het een donderblauw ding van stof, dus de natte plek valt niet op. Ieuw!

De Coronatest

Oké, leidt dit verhaal nog ergens toe? Ja, wacht maar af. Ik was aan het begin van deze week op maandagmiddag, verkouden geraakt. ’s Avonds werd het alleen maar erger, dus maakte ik een afspraak voor een heuse coronatest. Ik kon direct de volgende dag al terecht. Samen met mijn zoon die ook neusverkouden was geworden. Wel raar is dat. Want vanaf het moment dat ik die afspraak maak, ben ik heel alert op andere corona-signalen. Eigenlijk maak ik me geen zorgen, want ik heb me keurig aan de regels gehouden, maar je weet het natuurlijk nooit…

Afijn, zoon en ik hebben op dinsdagochtend een auto geleend en wij tuffen naar Leiden. Keurig geregeld allemaal, wat een bedrijf! Zoon en ik waren vrij snel aan de beurt, in een kamertje met een drietal jonge studenten, die hun werk prima deden. Eerst was zoon aan de beurt. Ik zag die wattenstaaf me toch een partij verdwijnen in zijn neus! Ik was nog diep onder de indruk en vol met ‘ojee ik moet nog’-gevoelens en toen zei een jong pikkie tegen mijn zoon: “Eens kijken of mama net zo stoer is als jij!” Nou, dat was dus een hele belevenis, dat begrijp je. Op de terugweg nog even genieten van de laatste buitenlucht… want vervolgens moesten wij 48 uur in quarantaine.

Het Quantum Zeno Effect

Ken je dat misschien? Dat je ergens pijn hebt? Je hebt bijvoorbeeld een zere knie. Als je zo’n zere knie hebt, kun je alleen maar denken aan die knie. En als je iedere keer maar weer denkt aan die zere knie, activeer je iedere keer die pijn van die knie. Het blijkt uit onderzoek dat je op deze manier de genezing van je knie vertraagt. Het zou beter zijn om je aandacht te verleggen naar andere dingen. Waar gaat jouw aandacht naar toe? Dat is The Heisenberg Choice en het Quantum Zeno Effect. Elke keer check je weer even: doet mijn knie nog steeds pijn? Juist door je aandacht zo te richten, stabiliseer je de pijn en vertraag je het genezingsproces:

Oh, het doet nog steeds pijn.

Aah, het is echt pijnlijk.

Ojee… dat betekent…

Oh, volgens mij wordt de pijn erger…

Aah, het doet nog steeds pijn…

Enzovoort.

De crux is: besteed aandacht aan wat je wel wilt. Deze theorie is mij welbekend. Ik weet dat ik mijn aandacht moet richten op positieve dingen en op wat ik wel wil… maar als je in afwachting bent van de uitslag van een coronatest, is dat nog niet zo makkelijk. Voor mij althans. Bij elk snufje, snifje, kuchje, warm gevoel, spoor van vermoeidheid… ben ik gelijk op mijn qui-vive. Zou ik dan toch echt nu corona hebben opgelopen? En iedere keer weer even checken met mijn digi-D of de uitslag toevallig al binnen is. Nee. Onbewust richt ik mijn aandacht toch op corona-signalen, het gaat eigenlijk vanzelf. En ik voel me steeds minder prettig in mijn vel.

Afleiding helpt!

Op dinsdag word ik nog wel aardig afgeleid, want ik kan in mijn quarantaine toch mijn training volgen: ik ben online aanwezig bij de training Systemisch Werk 2, onder leiding van Richard Spek van de Eerste Verdieping. Een aanrader overigens. Samen met twee andere thuisblijvers kan ik alle oefeningen gewoon meedoen online.

Maar op woensdag… moet ik zelf zorgen voor mijn afleiding. Tegen het einde van de dag voel ik me steeds ongeduriger worden. Ik begin zelfs al met koken om half 5, om mijn aandacht maar af te leiden. En om ongeveer half 8 ’s avonds check ik voor de zoveelste keer of de uitslag al binnen is. Negatief! Fijn! Opluchting alom. En zoals dat gaat. Vrijwel direct voel ik me een stuk beter. Nu, donderdag, is mijn verkoudheid zo goed als verdwenen. Als sneeuw voor de zon. En ik mag weer lekker naar buiten.

uitslag coronatest

Wat je aandacht geeft, groeit!

Moraal van dit verhaal: wat je aandacht geeft, groeit. Ik heb nu maar weer eens letterlijk aan den lijve ondervonden, hoe waar deze uitspraak is. Waar gaat jouw aandacht naar toe? Naar dat waar je bang voor bent? Dat waaraan je je ergert en irriteert? Naar dat wat je absoluut wilt vermijden? OF gaat jouw aandacht naar dat wat je wil, naar dat wat je wenst, naar waar je hart van gaat zingen? Gaat jouw aandacht naar jouw verlangen(s)? Dat wens ik je van harte toe. Mocht je dat richten van je aandacht nog niet zo makkelijk vinden, weet dat ik al verschillende keren mensen heb begeleid en geholpen daarbij. Ik heb ook tijd en plek voor jou! Een intakegesprek is gratis. Welkom.

Trouwens… we kunnen ook wat groter denken natuurlijk. Want vinden jullie ook niet, dat er buitensporig veel aandacht gaat naar angst, vrees, oplopende besmettingen en dito cijfers. Het kleurt zwart in Zuid-Holland op de website van het RIVM. Er wordt geroepen om hardere, strengere maatregelen… te veel mensen zouden zich niet goed aan de maatregelen houden. Er is veel media-aandacht voor angst en beven, voor zwart. Diep kolkend zwart. En indachtig dat Quantum Zeno Effect… volgens mij doen we er goed aan om de wereld te vullen met positiviteit. Met liefde en aandacht voor elkaar.

 

wat je aandacht geeft, groeit

 

Er is 1 reactie op “Wat je aandacht geeft, groeit!

  1. Sevana schreef:

    HA Judith, wat beeldend geschreven, hilarisch zitten gniffelen bij de film die ik ervan maakte 😅, en wat hadden we dus geluk dat je er deze week weer bij was! 💝

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*