Anders kijken naar jezelf!

6 augustus 2020

groeimindsetOntdekken hoe ‘ik’ eigenlijk in elkaar zit. Wat hoort er bij mij, wat past er bij mij? Zijn we daar niet met zijn allen ons hele leven mee bezig? En wat als je een lijstje hebt verzameld, met gedachten, eigenschappen, talenten en emoties die ‘nou eenmaal’ bij jou horen? Schept dat duidelijkheid voor jou en voor de mensen om je heen? Vind je dat overzichtelijk? Of is het stiekem toch ook beperkend, zit je vast in een harnas, een keurslijf, een vaste mindset? Wat te denken van een groeimindset?

Wat als er nog veel meer te ontdekken valt?

Hoe is het voor jou om fouten te maken?

27 mei 2020

Misschien komt dit je bekend voor?

  • Je doet een opleiding en je wilt het zo goed mogelijk doen.
  • Je bent aan het werk en je wilt je opdracht perfect afleveren.
  • De plek waar je woont wil je zo fijn mogelijk inrichten, helemaal naar je zin.
  • Je hobby’s voer je zo goed mogelijk uit en je moet er ook nog van genieten…

 

V̲e̲r̲d̲o̲r̲i̲e̲!̲ ̲W̲e̲e̲r̲ ̲m̲i̲s̲!

 

Hoe vind jij het om fouten te maken? Om iets niet zo goed te doen of niet zo mooi? Mag jij leren van jezelf? Kun jij het vertrouwen voelen in jezelf, dat het goed is zoals het is? Dat je opstaat, geleerd hebt en verder gaat? Of ben je boos op jezelf, teleurgesteld, gestrest dat het niet gegaan is zoals je wilde?

Hoe leer jij nieuwe dingen?

15 mei 2020

Op je eigen manier nieuwe dingen leren! De manier die helemaal bij jou past. Ken je die? Mag je die gebruiken van jezelf? Of ben jij een van die mensen die zich onbewust aanpast aan hoe het hoort, aan hoe de meeste mensen het doen?

Mijn dochter van 9 wilde leren eenwieleren, net als haar broer. Ja die broer: hij kreeg een eenwieler en wilde het zo graag leren dat hij een paar dagen lang zich heeft ondergedompeld in eenwieleren. Hij deed niets anders meer, zat onder de butsen en de deuken, maar binnen een mum van tijd kon hij het.

Oké, dan nu dochter. Dochter pakt het anders aan.

Wat ben je toch onhandig!

11 november 2019

“Wat ben je toch onhandig!”. Een gehaaste moeder trekt haar kind mee. Van een afstandje sta ik er verbijsterd naar te kijken:

Het is een prachtige, zonnige doordeweekse ochtend. Ik heb mijn kinderen naar school gebracht en ik wandel nog op het schoolplein, ik loop weer naar mijn fiets om naar huis te gaan. Het is inmiddels bijna half 9, de schoolbel zal zo wel gaan. Een vrolijk meisje van een jaar of vijf, met een werkelijk spierwit jurkje van tule en bloemetjes, komt wiebelend aangefietst op een klein fietsje. Zonder af te remmen slaat ze het aflopende paadje in naar de fietsenkelder. Ik zeg nog: “Pas Op!”, maar het is al te laat. Het meisje ligt huilend naast haar fietsje, beneden bij de ingang van de fietsenkelder. Voor ik kan knipperen met mijn ogen komt de moeder daar al haastig aangelopen. ‘Gelukkig’, denk ik nog. ‘Kan ze haar troosten.’ Maar dat gaat net iets anders. Moeder zegt niets, zet het kind overeind, ziet een vieze vlek op de eerst nog spierwitte jurk, pakt met haar ene hand het kleine fietsje op, en met de andere hand trekt ze haar dochter mee. “Wat ben je toch onhandig!” zegt moeder boos tegen het huilende meisje. “Nu moeten we weer naar huis om schone kleren aan te trekken. En we waren al zo laat!” Voor ik het weet, loopt moeder zo voor me langs, met fiets en huilend dochtertje, en weg is ze. Verbijsterd blijf ik achter.

“Van deze meester mag ik gewoon mezelf zijn!”

3 september 2018

mezelf zijnDe eerste schoolweek is al weer voorbij. Enthousiast komen mijn kinderen uit school. Dochter vertelt honderduit over wat ze allemaal gedaan heeft. “Groep 5 is echt heel leuk, mam!” Zoon zegt nog niets, en als ik even later met hem aan tafel zit en een kop thee drink, vraag ik hoe het was, en wat hij van zijn meester vindt. Zoon denkt even na, en zegt dan: “Mam, weet je, de meester heeft gezegd dat iedereen zichzelf mag zijn. Van deze meester mag ik gewoon mezelf zijn!” En even later met een lach: “Maar ik moet natuurlijk niet de hele dag uit het raam staren, dat vindt hij toch niet goed, denk ik.”